Ruimtevrees

‘Goede morgen, meneer Van ’t Hek, met XX van Y, een grote publieke organisatie. Wij willen u graag uitnodigen om een verhaal te houden over uw boek over onveranderbaarheid van organisaties voor onze managers.’

‘Leuk idee mevrouw XX, dat doe ik graag.’

‘Goede middag, meneer Van ’t Hek, met XX van Y weer. Ik was wat voorbarig gisteren. Toen ik in de projectgroep meldde dat ik u had uitgenodigd liepen opeens de emoties hoog op. Onveranderbaarheid is misschien niet zo’n goede boodschap, want we staan aan de vooravond van weer nieuwe veranderingen. En dan is het beter als er veel vertrouwen is in de veranderbaarheid, zo zeggen mijn collega’s. Misschien kunt u er toch een positieve draai aan geven; dat organisaties wel degelijk veranderbaar zijn bijvoorbeeld. Mag ik u uitnodigen in het werkoverleg van de projectgroep toe te lichten wat u zou kunnen doen?’

‘Hartelijk welkom, mag ik Jaap zeggen? Fijn dat je kon komen in ons werkoverleg. Misschien kun je eerst iets vertellen over jullie boek en wat daar nu de boodschap van is en dan kunnen we daarna ingaan op de werkwijze omdat we altijd graag interactief de managers ook zelf aan het werk willen zetten.’... … …

‘Hartelijk dank voor je toelichting, dat was heel verhelderend. We hebben nog wel even contact over wat praktische zaken, maar je verhaal past heel goed in ons managementprogramma. Ik zie het helemaal zitten.’

‘Dag Jaap, met ZZ van Y. Ja, ik bracht je naar de lift en toen ik terug kwam was de stemming opeens helemaal omgeslagen. Volgens mij was iedereen enthousiast toen jij er was en zo vatte ik dat ook samen als voorzitter, maar toen ik terugkwam had men opeens allerlei bezwaren en vond men dat ik dat ook niet zo had mogen zeggen dat we al voor je komst gekozen hadden. Dat wilde men onder elkaar doen. Ja, men heeft het idee dat veranderen het beste kan als je positief bent en uitstraalt dat het allemaal kan. Inderdaad heeft onze organisatie heel veel ervaring met zeer stroeve veranderingsprocessen. Maar juist omdat het momenteel allemaal heel moeizaam gaat, heeft men nu behoefte aan peptalk. Ik ben met je eens dat het juist goed zou werken als er erkenning zou zijn voor hetgeen niet zo goed lukt en dat het bieden van taal en begrip voor wat niet lukt meer helpt dan ongeloofwaardig optimisme, maar ja…. Het heeft ook wel te maken met een persoon in deze organisatie die heel hard geduwd heeft op een verandering die nogal erg mislukt is. En voor hem is men nogal bang.

Kijk en officieel ga ik erover, maar als ik nu doorzet door jou uit te nodigen, dan ben ik binnenkort mijn functie kwijt. Maar ik ga zeker proberen je een keer uit te nodigen, want ik blijf het een mooi en waardevol verhaal vinden.’

Jaap van ’t Hek, oktober 2009